Spis treści
- Jak tworzyć zdrowe nawyki, nie wymagając od siebie idealnej rutyny
- Dlaczego joga działa dla niektórych osób, a nie dla wszystkich
- Dobrostan emocjonalny to coś więcej niż łagodzenie stresu
- Autentyczność jako klucz do większego szczęścia
- Jak słuchać swoich potrzeb i odkrywać, co ci służy
- Rutyna dobrostanu, która naprawdę jest podobna do ciebie
Obserwuj Patricię Alegsę na Pinterest!
W swojej pracy jako psycholożka towarzyszyłam wielu osobom w poszukiwaniu szczęścia. Tego stanu, którego wszyscy pragniemy, lecz który czasem zdaje się oddalać, im bardziej próbujemy go osiągnąć.
Podczas sesji, rozmów i chwil refleksji dzieliłam się narzędziami, które mogą rozświetlić drogę do pełniejszego życia.
Jednak moje spojrzenie nie ogranicza się do tradycyjnych praktyk wspierających dobrostan. Interesuje mnie również odkrywanie tego, jak osobowość, emocje, doświadczenia, a nawet astrologia mogą pomóc nam zrozumieć nasze decyzje.
Samopoznanie pozwala nam rozpoznać, czego naprawdę potrzebujemy. Pomaga nam także odróżnić własne pragnienie od oczekiwania, które przyjęliśmy, ponieważ wydawało się właściwe.
Praktyki takie jak joga przynoszą wielu osobom cenne korzyści. Mogą wspierać ruch ciała, świadomy oddech i kontakt z teraźniejszością. Jednak moje doświadczenie nauczyło mnie, że istnieje coś jeszcze głębszego: szczęście nie polega na kopiowaniu gotowej formuły, lecz na odkrywaniu tego, co sprawia, że autentycznie czujesz się sobą.
Szczęście nie jest też stałym celem. To proces samopoznania, akceptacji i miłości do siebie. Są w nim jasne dni, a także te bardziej zagmatwane. Nie chodzi o to, by czuć się dobrze przez cały czas, lecz by nauczyć się siebie słuchać, nawet gdy nie masz wszystkich odpowiedzi.
W tym artykule chcę podzielić się z tobą swoim doświadczeniem oraz kilkoma praktycznymi pomysłami, które zebrałam przez lata. Możesz zastosować je w codziennym życiu, niezależnie od swojego znaku zodiaku czy duchowych przekonań.
Zapraszam cię do lektury z otwartym umysłem. Nie po to, abyś powtarzał(a) każdy krok, lecz abyś odkrył(a), które z tych refleksji współbrzmią z tobą.
Twoja przemiana nie zaczyna się wtedy, gdy osiągasz idealną rutynę. Zaczyna się wtedy, gdy zwracasz uwagę na to, co twoje wnętrze od dawna próbuje ci powiedzieć.
Jakiś czas temu poczułam potrzebę wprowadzenia zdrowych nawyków, aby wzmocnić swój dobrostan emocjonalny. Chciałam pielęgnować większą wdzięczność za to, co dobre w moim życiu, i nauczyć się lepiej radzić sobie z lękiem wobec nieoczekiwanych sytuacji.
Postanowiłam zacząć od jogi. Z zewnątrz wydawała się praktyką dostępną, spokojną i prostą. Wyobrażałam sobie, że po każdej sesji będę kończyć z wyciszonym umysłem i natychmiastowym poczuciem równowagi.
Rzeczywistość była inna.
Podczas pierwszej sesji zaskoczyło mnie, jak bardzo się spociłam, próbując utrzymać równowagę w różnych pozycjach. Moje nadgarstki się poruszały, nogi drżały, a ja usiłowałam podążać za wskazówkami, nie przewracając się. Starałam się jednocześnie ugiąć kolana, wydłużyć kręgosłup i spokojnie oddychać.
Nie było to negatywne doświadczenie, ale również nie przypominało harmonijnego obrazu, który wcześniej sobie stworzyłam.
Następnego dnia usiadłam na poduszce, by medytować. Skupiałam uwagę na każdym wdechu i wydechu, choć nie przygotowałam otoczenia ani nie wiedziałam dokładnie, czego spodziewam się poczuć.
Trzeciego dnia kontynuowałam jogę. Potem przygotowałam koktajl i wypiłam go podczas czytania, starając się nie ulec cyfrowym rozpraszaczom. Przez kilka minut udało mi się odłożyć telefon i zwolnić tempo.
Czwartego dnia wróciłam do swojego rytuału głębokich oddechów. Mimo wysiłku wciąż czułam lęk i niezadowolenie. Jedna część mnie myślała, że powinnam kontynuować, ponieważ to było zdrowe. Druga zaczynała pytać, czy naprawdę podoba mi się to, co robię.
Często powtarza się, że potrzeba 21 dni, aby ukształtować nawyk. W rzeczywistości każda osoba potrzebuje innego czasu. Konsekwencja pomaga, lecz nawyk trudno utrzymać, jeśli rodzi się wyłącznie z obowiązku, poczucia winy albo pragnienia, by być podobnym do kogoś innego.
W tamtym okresie moja osobista przestrzeń była bardziej uporządkowana niż kiedykolwiek. Każdego ranka znajdowałam okazję, by zorganizować to, co mnie otaczało: pozmywać naczynia, poskładać ubrania, przewietrzyć pokój i pościelić łóżko.
Wcześniej te zadania mogły się nawarstwiać, aż czułam, że mieszkam w strefie katastrofy. Z czasem ścielenie łóżka stało się prostą i przyjemną częścią mojej rutyny. Pomagało mi zaczynać dzień od małego poczucia porządku.
Ale z jogą nie było tak samo.
W końcu zrozumiałam, dlaczego tak trudno było mi utrzymać tę nową rutynę: nie czerpałam przyjemności z jej praktykowania. W jodze nie było nic złego. Po prostu w tamtym momencie nie była narzędziem, które najlepiej ze mną współgrało.
Ta różnica jest ważna. Rezygnacja z praktyki, która ci nie pomaga, nie zawsze oznacza brak dyscypliny. Czasem oznacza, że uczysz się siebie słuchać.
Jeśli chcesz pogłębić te poszukiwania, możesz również przeczytać Odkrywanie szczęścia: podstawowy przewodnik samopomocy.
Fascynują mnie osoby, które szczerze czerpią radość z jogi.
Mam szwagierkę, która jest nauczycielką jogi. Odżywia się głównie produktami roślinnymi, ćwiczy i dzięki swojej dyscyplinie wydaje się prowadzić dość zrównoważone życie.
Nie mogę wiedzieć, czy żyje bez stresu, ponieważ nikt nie jest całkowicie wolny od trosk. Zauważyłam jednak, że wiele osób, które medytują, praktykują jogę i zwalniają codzienne tempo, znajduje w tym prawdziwe źródło dobrostanu.
Dlatego pomyślałam: „Skoro im to służy, być może mnie również przyniesie korzyść”.
I częściowo tak było. Oddech i ruch dawały mi przyjemne chwile. Odkryłam jednak, że nie wystarczały, bym czuła się spełniona. Zaczęłam więc zastanawiać się, czego naprawdę potrzebuję.
Odpowiedź pojawiła się w zmartwieniu, które od dawna krążyło po mojej głowie: nie poświęcałam wystarczająco dużo miejsca temu, co naprawdę chciałam robić.
Przydarza się to wielu osobom. W miarę jak dorastamy, obowiązki zaczynają zajmować każdy zakątek dnia. Praca, dom, partner lub partnerka, rodzina i niedokończone sprawy domagają się uwagi. Gdy w końcu nadchodzi wolna chwila, jesteśmy zbyt zmęczeni, by z niej skorzystać.
Mając dwadzieścia kilka lat, łatwiej było mi stawiać siebie na pierwszym miejscu. Gdy zbliżałam się do trzydziestki, życie miało już inną strukturę. Miałam karierę zawodową i pracowałam niezależnie. Miałam mieszkanie, wspierałam starszego ojca i byłam mężatką.
Po powrocie z pracy czułam, że moja twórcza iskra się wypaliła. Chciałam tylko włożyć piżamę, coś zjeść i odpocząć.
Około wpół do dziesiątej wieczorem, gdy zmęczenie dawało się we znaki i zaczynałam bełkotać z powodu nagromadzonej senności, pojawiało się nieprzyjemne uczucie: kolejny dzień minął, a ja nie zrobiłam tego, czego naprawdę chciałam.
Ten cykl powtarzał się przez lata i zdawał się przerywać jedynie wtedy, gdy wracałam odnowiona po wakacjach.
Po podróży czułam się pełna energii. Znów wierzyłam w swoje możliwości i snułam plany, by pisać, malować i o siebie dbać. Jednak wkrótce wracały odkładane alarmy, obowiązki i zwyczaj stawiania potrzeb innych osób na pierwszym miejscu.
Kiedy wreszcie nadchodził moment, by poświęcić czas sobie, byłam wyczerpana fizycznie i psychicznie.
Dlatego kiedy praktykowałam jogę, liczyłam oddechy lub przygotowywałam koktajle z nasionami, czułam lęk i niezdecydowanie. Nie dlatego, że te zajęcia były niewłaściwe, ale dlatego, że wykorzystywałam swój skąpy czas dla siebie na realizowanie rutyny, która nie odpowiadała moim najgłębszym pragnieniom.
Dobrostan nie powinien stawać się kolejnym zadaniem, którym udowadniasz, że wszystko robisz dobrze. Jeśli zdrowa rutyna wywołuje w tobie stałą presję, warto zapytać siebie, czy nie trzeba jej dostosować, uprościć albo zastąpić.
Przez długi czas sądziłam, że programy wspierające dobrostan służą głównie łagodzeniu stresu. Później zrozumiałam, że ta funkcja jest tylko częścią ich prawdziwego celu.
Dla mnie ograniczanie stresu oznaczało wieczorną kąpiel, przygotowanie ubrań przed snem, wstawanie z odpowiednim zapasem czasu, zjedzenie pożywnego śniadania i wykonywanie swoich zajęć bez biegania z miejsca na miejsce.
To wszystko pomagało. Dawało mi strukturę i czyniło moje dni nieco łagodniejszymi. Niekoniecznie jednak sprawiało, że czułam się żywa.
To, co naprawdę mnie wypełniało, to rezerwowanie czasu na pisanie o tematach, które mnie pasjonowały, oraz pozwalanie sobie na twórczość w moim własnym rytmie.
Lubiłam także malować i odkrywać różne formy artystycznej ekspresji. Czułam szczególną radość, gdy kończyłam dzieło lub widziałam opublikowany tekst, który napisałam. Nie musiało być idealne. Najważniejsze było rozpoznanie w tym, co stworzyłam, części siebie.
Lubiłam siedzieć na świeżym powietrzu z filiżanką świeżo zaparzonej kawy. Czasem fotografowałam swojego psa. Innym razem obserwowałam krajobraz, światło padające na liście albo kształty chmur.
Te proste zajęcia łączyło jedno: pozwalały mi wyrażać to, kim naprawdę jestem.
Troska o siebie nie zawsze wygląda tak, jak pokazują to media społecznościowe. Może oznaczać tańczenie podczas sprzątania domu, spokojne gotowanie, pielęgnowanie roślin, czytanie powieści, pisanie w notesie albo spacerowanie przy muzyce.
Liczy się to, jak się czujesz, gdy to robisz. Jakaś aktywność może być zdrowa, a mimo to nie być odpowiednia dla ciebie. Może się też zmieniać zależnie od etapu życia, przez który przechodzisz.
Jeśli potrzebujesz więcej sposobów na zmniejszenie codziennego napięcia bez trzymania się sztywnych formuł, ten artykuł o prostych nawykach dbania o siebie, które łagodzą codzienny stres może cię ukierunkować.
Autentyczność stała się dla mnie ważnym źródłem szczęścia, ponieważ nauczyłam się kochać siebie taką, jaka jestem.
Cenię swój styl, poczucie humoru i pomysły, które rodzą się we mnie, nawet jeśli nie zawsze są doskonałe. Lubię też to uczucie, które pojawia się, gdy wymieniam się pomysłami z innymi ludźmi, a rozmowa inspiruje mnie, by spojrzeć na coś z innej perspektywy.
Satysfakcja z osiągnięć może przybierać wiele form. Nie zawsze polega na otrzymaniu ważnego wyróżnienia. Czasem kryje się w dokończeniu zaległego zadania, powiedzeniu tego, co się czuło, obronie własnej granicy lub powrocie do hobby, które się porzuciło.
Joga nie należy do moich głównych zainteresowań. Mimo to uznaję jej wartość i szanuję osoby, które znajdują w niej dobrostan. Nie musisz lekceważyć danej praktyki, aby zaakceptować, że nie jest dla ciebie.
Odkryłam, że próby kopiowania cudzych recept na szczęście oddalały mnie od tego, co naprawdę ze mną współbrzmiało. Im bardziej starałam się wyglądać na zdyscyplinowaną, zrównoważoną czy duchowo spokojną, tym mniej miejsca zostawiałam dla swojej prawdziwej osobowości.
Życie w autentyczności nie oznacza robienia zawsze tego, na co ma się ochotę, bez uwzględniania innych. Oznacza uznawanie swoich wartości, potrzeb i granic. Obejmuje także podejmowanie decyzji, które nie są stale sprzeczne z tym, co czujesz.
Jeśli od dawna dostosowujesz się do zewnętrznych oczekiwań, pomocna może być ta przewodnik po odkrywaniu swojego prawdziwego ja i życiu w większej autentyczności.
Chcę podzielić się z tobą prawdziwym sekretem, który odkryłam w tym procesie: nie musisz stawać się kimś innym, aby zasługiwać na szczęśliwsze życie.
Kochać siebie może być trudno. Utrzymanie pozytywnego nastawienia również bywa trudne, zwłaszcza gdy przechodzisz przez straty, niepewność lub wyczerpanie. Będą chwile, w których zwątpisz w siebie, swoje decyzje albo sytuację, w której się znajdujesz.
Wzloty i upadki są częścią życia i wpływają na nasze emocje. Nie możemy kontrolować wszystkiego. Próby robienia tego zwykle zwiększają lęk i frustrację.
Możemy natomiast zwracać uwagę na te wewnętrzne sygnały, które pojawiają się raz po raz. Być może od miesięcy pragniesz rysować. Może chcesz pisać, nauczyć się czegoś nowego, odpocząć bez poczucia winy albo zapisać się na bieg, o którego przebiegnięciu marzysz.
Słuchanie siebie nie oznacza, że musisz zmienić całe swoje życie z dnia na dzień. Możesz zacząć od małego gestu.
Pomocne pytanie brzmi: „Czy to zbliża mnie do mnie samego/samej, czy tylko pomaga mi spełniać wyobrażenie o tym, jak powinienem/powinnam żyć?”
Twoja odpowiedź może zmieniać się z czasem. To, co pomaga ci dzisiaj, jutro może przestać pomagać. Dobrostan emocjonalny potrzebuje elastyczności, a nie perfekcji.
Warto też pamiętać, że miłość do siebie nie polega na tym, by podobać się sobie w każdej sekundzie dnia. Buduje się ją wtedy, gdy traktujesz siebie z szacunkiem nawet w chwilach niepewności. Jeśli pracujesz nad tą relacją z sobą, możesz pogłębić temat w tym artykule o budowaniu miłości do siebie bez poczucia winy i wstydu.
Nie musisz rezygnować z jogi, medytacji ani żadnej innej popularnej praktyki. Jeśli lubisz te zajęcia, zachowaj dla nich miejsce. Nie zmieniaj ich jednak w obowiązek, przez który czujesz się niewystarczający/niewystarczająca.
Twoja rutyna może łączyć ruch, odpoczynek, twórczość i kontakt z innymi ludźmi. Może być też bardzo prosta. Być może potrzebujesz dwudziestominutowego spaceru, telefonu do bliskiej osoby, spokojnego przygotowania posiłku albo wyłączenia telefonu na jakiś czas.
Dobra rutyna dobrostanu nie jest tą najbardziej imponującą. Jest tą, którą możesz utrzymać, nie zdradzając samego/samej siebie.
Zanim wprowadzisz jakiś nawyk, zapytaj siebie, po co go chcesz. Czy szukasz odpoczynku, większej energii, możliwości wyrażenia siebie, odzyskania skupienia czy kontaktu z własnym ciałem? Jasne określenie celu pozwoli ci wybrać spójną praktykę.
Nie karz się, jeśli coś nie działa. Korygowanie drogi również jest częścią rozwoju. Czasem porzucenie rutyny, która przestała cię reprezentować, otwiera przestrzeń na doświadczenie o wiele bardziej znaczące.
Możesz czytać dalej tutaj: Czy walczysz, aby odnaleźć wewnętrzne szczęście? Przeczytaj to.
Szczęście może nie pojawić się w idealnej pozycji, nieskazitelnie czystym domu ani w kalendarzu pełnym zdrowych nawyków. Może kryć się w tej chwili, w której przestajesz wymagać od siebie cudzego życia i zaczynasz budować takie, które naprawdę czujesz jako własne. 🌿
Podczas sesji, rozmów i chwil refleksji dzieliłam się narzędziami, które mogą rozświetlić drogę do pełniejszego życia.
Jednak moje spojrzenie nie ogranicza się do tradycyjnych praktyk wspierających dobrostan. Interesuje mnie również odkrywanie tego, jak osobowość, emocje, doświadczenia, a nawet astrologia mogą pomóc nam zrozumieć nasze decyzje.
Samopoznanie pozwala nam rozpoznać, czego naprawdę potrzebujemy. Pomaga nam także odróżnić własne pragnienie od oczekiwania, które przyjęliśmy, ponieważ wydawało się właściwe.
Praktyki takie jak joga przynoszą wielu osobom cenne korzyści. Mogą wspierać ruch ciała, świadomy oddech i kontakt z teraźniejszością. Jednak moje doświadczenie nauczyło mnie, że istnieje coś jeszcze głębszego: szczęście nie polega na kopiowaniu gotowej formuły, lecz na odkrywaniu tego, co sprawia, że autentycznie czujesz się sobą.
Szczęście nie jest też stałym celem. To proces samopoznania, akceptacji i miłości do siebie. Są w nim jasne dni, a także te bardziej zagmatwane. Nie chodzi o to, by czuć się dobrze przez cały czas, lecz by nauczyć się siebie słuchać, nawet gdy nie masz wszystkich odpowiedzi.
W tym artykule chcę podzielić się z tobą swoim doświadczeniem oraz kilkoma praktycznymi pomysłami, które zebrałam przez lata. Możesz zastosować je w codziennym życiu, niezależnie od swojego znaku zodiaku czy duchowych przekonań.
Zapraszam cię do lektury z otwartym umysłem. Nie po to, abyś powtarzał(a) każdy krok, lecz abyś odkrył(a), które z tych refleksji współbrzmią z tobą.
Twoja przemiana nie zaczyna się wtedy, gdy osiągasz idealną rutynę. Zaczyna się wtedy, gdy zwracasz uwagę na to, co twoje wnętrze od dawna próbuje ci powiedzieć.
Jak tworzyć zdrowe nawyki, nie wymagając od siebie idealnej rutyny
Jakiś czas temu poczułam potrzebę wprowadzenia zdrowych nawyków, aby wzmocnić swój dobrostan emocjonalny. Chciałam pielęgnować większą wdzięczność za to, co dobre w moim życiu, i nauczyć się lepiej radzić sobie z lękiem wobec nieoczekiwanych sytuacji.
Postanowiłam zacząć od jogi. Z zewnątrz wydawała się praktyką dostępną, spokojną i prostą. Wyobrażałam sobie, że po każdej sesji będę kończyć z wyciszonym umysłem i natychmiastowym poczuciem równowagi.
Rzeczywistość była inna.
Podczas pierwszej sesji zaskoczyło mnie, jak bardzo się spociłam, próbując utrzymać równowagę w różnych pozycjach. Moje nadgarstki się poruszały, nogi drżały, a ja usiłowałam podążać za wskazówkami, nie przewracając się. Starałam się jednocześnie ugiąć kolana, wydłużyć kręgosłup i spokojnie oddychać.
Nie było to negatywne doświadczenie, ale również nie przypominało harmonijnego obrazu, który wcześniej sobie stworzyłam.
Następnego dnia usiadłam na poduszce, by medytować. Skupiałam uwagę na każdym wdechu i wydechu, choć nie przygotowałam otoczenia ani nie wiedziałam dokładnie, czego spodziewam się poczuć.
Trzeciego dnia kontynuowałam jogę. Potem przygotowałam koktajl i wypiłam go podczas czytania, starając się nie ulec cyfrowym rozpraszaczom. Przez kilka minut udało mi się odłożyć telefon i zwolnić tempo.
Czwartego dnia wróciłam do swojego rytuału głębokich oddechów. Mimo wysiłku wciąż czułam lęk i niezadowolenie. Jedna część mnie myślała, że powinnam kontynuować, ponieważ to było zdrowe. Druga zaczynała pytać, czy naprawdę podoba mi się to, co robię.
Często powtarza się, że potrzeba 21 dni, aby ukształtować nawyk. W rzeczywistości każda osoba potrzebuje innego czasu. Konsekwencja pomaga, lecz nawyk trudno utrzymać, jeśli rodzi się wyłącznie z obowiązku, poczucia winy albo pragnienia, by być podobnym do kogoś innego.
W tamtym okresie moja osobista przestrzeń była bardziej uporządkowana niż kiedykolwiek. Każdego ranka znajdowałam okazję, by zorganizować to, co mnie otaczało: pozmywać naczynia, poskładać ubrania, przewietrzyć pokój i pościelić łóżko.
Wcześniej te zadania mogły się nawarstwiać, aż czułam, że mieszkam w strefie katastrofy. Z czasem ścielenie łóżka stało się prostą i przyjemną częścią mojej rutyny. Pomagało mi zaczynać dzień od małego poczucia porządku.
Ale z jogą nie było tak samo.
W końcu zrozumiałam, dlaczego tak trudno było mi utrzymać tę nową rutynę: nie czerpałam przyjemności z jej praktykowania. W jodze nie było nic złego. Po prostu w tamtym momencie nie była narzędziem, które najlepiej ze mną współgrało.
Ta różnica jest ważna. Rezygnacja z praktyki, która ci nie pomaga, nie zawsze oznacza brak dyscypliny. Czasem oznacza, że uczysz się siebie słuchać.
Jeśli chcesz pogłębić te poszukiwania, możesz również przeczytać Odkrywanie szczęścia: podstawowy przewodnik samopomocy.
Dlaczego joga działa dla niektórych osób, a nie dla wszystkich
Fascynują mnie osoby, które szczerze czerpią radość z jogi.
Mam szwagierkę, która jest nauczycielką jogi. Odżywia się głównie produktami roślinnymi, ćwiczy i dzięki swojej dyscyplinie wydaje się prowadzić dość zrównoważone życie.
Nie mogę wiedzieć, czy żyje bez stresu, ponieważ nikt nie jest całkowicie wolny od trosk. Zauważyłam jednak, że wiele osób, które medytują, praktykują jogę i zwalniają codzienne tempo, znajduje w tym prawdziwe źródło dobrostanu.
Dlatego pomyślałam: „Skoro im to służy, być może mnie również przyniesie korzyść”.
I częściowo tak było. Oddech i ruch dawały mi przyjemne chwile. Odkryłam jednak, że nie wystarczały, bym czuła się spełniona. Zaczęłam więc zastanawiać się, czego naprawdę potrzebuję.
Odpowiedź pojawiła się w zmartwieniu, które od dawna krążyło po mojej głowie: nie poświęcałam wystarczająco dużo miejsca temu, co naprawdę chciałam robić.
Przydarza się to wielu osobom. W miarę jak dorastamy, obowiązki zaczynają zajmować każdy zakątek dnia. Praca, dom, partner lub partnerka, rodzina i niedokończone sprawy domagają się uwagi. Gdy w końcu nadchodzi wolna chwila, jesteśmy zbyt zmęczeni, by z niej skorzystać.
Mając dwadzieścia kilka lat, łatwiej było mi stawiać siebie na pierwszym miejscu. Gdy zbliżałam się do trzydziestki, życie miało już inną strukturę. Miałam karierę zawodową i pracowałam niezależnie. Miałam mieszkanie, wspierałam starszego ojca i byłam mężatką.
Po powrocie z pracy czułam, że moja twórcza iskra się wypaliła. Chciałam tylko włożyć piżamę, coś zjeść i odpocząć.
Około wpół do dziesiątej wieczorem, gdy zmęczenie dawało się we znaki i zaczynałam bełkotać z powodu nagromadzonej senności, pojawiało się nieprzyjemne uczucie: kolejny dzień minął, a ja nie zrobiłam tego, czego naprawdę chciałam.
Ten cykl powtarzał się przez lata i zdawał się przerywać jedynie wtedy, gdy wracałam odnowiona po wakacjach.
Po podróży czułam się pełna energii. Znów wierzyłam w swoje możliwości i snułam plany, by pisać, malować i o siebie dbać. Jednak wkrótce wracały odkładane alarmy, obowiązki i zwyczaj stawiania potrzeb innych osób na pierwszym miejscu.
Kiedy wreszcie nadchodził moment, by poświęcić czas sobie, byłam wyczerpana fizycznie i psychicznie.
Dlatego kiedy praktykowałam jogę, liczyłam oddechy lub przygotowywałam koktajle z nasionami, czułam lęk i niezdecydowanie. Nie dlatego, że te zajęcia były niewłaściwe, ale dlatego, że wykorzystywałam swój skąpy czas dla siebie na realizowanie rutyny, która nie odpowiadała moim najgłębszym pragnieniom.
Dobrostan nie powinien stawać się kolejnym zadaniem, którym udowadniasz, że wszystko robisz dobrze. Jeśli zdrowa rutyna wywołuje w tobie stałą presję, warto zapytać siebie, czy nie trzeba jej dostosować, uprościć albo zastąpić.
Dobrostan emocjonalny to coś więcej niż łagodzenie stresu
Przez długi czas sądziłam, że programy wspierające dobrostan służą głównie łagodzeniu stresu. Później zrozumiałam, że ta funkcja jest tylko częścią ich prawdziwego celu.
Dla mnie ograniczanie stresu oznaczało wieczorną kąpiel, przygotowanie ubrań przed snem, wstawanie z odpowiednim zapasem czasu, zjedzenie pożywnego śniadania i wykonywanie swoich zajęć bez biegania z miejsca na miejsce.
To wszystko pomagało. Dawało mi strukturę i czyniło moje dni nieco łagodniejszymi. Niekoniecznie jednak sprawiało, że czułam się żywa.
To, co naprawdę mnie wypełniało, to rezerwowanie czasu na pisanie o tematach, które mnie pasjonowały, oraz pozwalanie sobie na twórczość w moim własnym rytmie.
Lubiłam także malować i odkrywać różne formy artystycznej ekspresji. Czułam szczególną radość, gdy kończyłam dzieło lub widziałam opublikowany tekst, który napisałam. Nie musiało być idealne. Najważniejsze było rozpoznanie w tym, co stworzyłam, części siebie.
Lubiłam siedzieć na świeżym powietrzu z filiżanką świeżo zaparzonej kawy. Czasem fotografowałam swojego psa. Innym razem obserwowałam krajobraz, światło padające na liście albo kształty chmur.
Te proste zajęcia łączyło jedno: pozwalały mi wyrażać to, kim naprawdę jestem.
Troska o siebie nie zawsze wygląda tak, jak pokazują to media społecznościowe. Może oznaczać tańczenie podczas sprzątania domu, spokojne gotowanie, pielęgnowanie roślin, czytanie powieści, pisanie w notesie albo spacerowanie przy muzyce.
Liczy się to, jak się czujesz, gdy to robisz. Jakaś aktywność może być zdrowa, a mimo to nie być odpowiednia dla ciebie. Może się też zmieniać zależnie od etapu życia, przez który przechodzisz.
Jeśli potrzebujesz więcej sposobów na zmniejszenie codziennego napięcia bez trzymania się sztywnych formuł, ten artykuł o prostych nawykach dbania o siebie, które łagodzą codzienny stres może cię ukierunkować.
Autentyczność jako klucz do większego szczęścia
Autentyczność stała się dla mnie ważnym źródłem szczęścia, ponieważ nauczyłam się kochać siebie taką, jaka jestem.
Cenię swój styl, poczucie humoru i pomysły, które rodzą się we mnie, nawet jeśli nie zawsze są doskonałe. Lubię też to uczucie, które pojawia się, gdy wymieniam się pomysłami z innymi ludźmi, a rozmowa inspiruje mnie, by spojrzeć na coś z innej perspektywy.
Satysfakcja z osiągnięć może przybierać wiele form. Nie zawsze polega na otrzymaniu ważnego wyróżnienia. Czasem kryje się w dokończeniu zaległego zadania, powiedzeniu tego, co się czuło, obronie własnej granicy lub powrocie do hobby, które się porzuciło.
Joga nie należy do moich głównych zainteresowań. Mimo to uznaję jej wartość i szanuję osoby, które znajdują w niej dobrostan. Nie musisz lekceważyć danej praktyki, aby zaakceptować, że nie jest dla ciebie.
Odkryłam, że próby kopiowania cudzych recept na szczęście oddalały mnie od tego, co naprawdę ze mną współbrzmiało. Im bardziej starałam się wyglądać na zdyscyplinowaną, zrównoważoną czy duchowo spokojną, tym mniej miejsca zostawiałam dla swojej prawdziwej osobowości.
Życie w autentyczności nie oznacza robienia zawsze tego, na co ma się ochotę, bez uwzględniania innych. Oznacza uznawanie swoich wartości, potrzeb i granic. Obejmuje także podejmowanie decyzji, które nie są stale sprzeczne z tym, co czujesz.
Jeśli od dawna dostosowujesz się do zewnętrznych oczekiwań, pomocna może być ta przewodnik po odkrywaniu swojego prawdziwego ja i życiu w większej autentyczności.
Jak słuchać swoich potrzeb i odkrywać, co ci służy
Chcę podzielić się z tobą prawdziwym sekretem, który odkryłam w tym procesie: nie musisz stawać się kimś innym, aby zasługiwać na szczęśliwsze życie.
Kochać siebie może być trudno. Utrzymanie pozytywnego nastawienia również bywa trudne, zwłaszcza gdy przechodzisz przez straty, niepewność lub wyczerpanie. Będą chwile, w których zwątpisz w siebie, swoje decyzje albo sytuację, w której się znajdujesz.
Wzloty i upadki są częścią życia i wpływają na nasze emocje. Nie możemy kontrolować wszystkiego. Próby robienia tego zwykle zwiększają lęk i frustrację.
Możemy natomiast zwracać uwagę na te wewnętrzne sygnały, które pojawiają się raz po raz. Być może od miesięcy pragniesz rysować. Może chcesz pisać, nauczyć się czegoś nowego, odpocząć bez poczucia winy albo zapisać się na bieg, o którego przebiegnięciu marzysz.
Słuchanie siebie nie oznacza, że musisz zmienić całe swoje życie z dnia na dzień. Możesz zacząć od małego gestu.
- Zarezerwuj piętnaście minut na aktywność, którą naprawdę lubisz.
- Obserwuj, które zadania dają ci spokój, a które wykonujesz wyłącznie pod presją.
- Zapytaj siebie, co robił(a)byś w wolnym czasie, gdyby nikt cię nie oceniał.
- Zapisuj, w jakich chwilach dnia czujesz najwięcej energii.
- Wypróbowuj nowe rutyny, nie zmuszając się do zachowania ich na zawsze.
Pomocne pytanie brzmi: „Czy to zbliża mnie do mnie samego/samej, czy tylko pomaga mi spełniać wyobrażenie o tym, jak powinienem/powinnam żyć?”
Twoja odpowiedź może zmieniać się z czasem. To, co pomaga ci dzisiaj, jutro może przestać pomagać. Dobrostan emocjonalny potrzebuje elastyczności, a nie perfekcji.
Warto też pamiętać, że miłość do siebie nie polega na tym, by podobać się sobie w każdej sekundzie dnia. Buduje się ją wtedy, gdy traktujesz siebie z szacunkiem nawet w chwilach niepewności. Jeśli pracujesz nad tą relacją z sobą, możesz pogłębić temat w tym artykule o budowaniu miłości do siebie bez poczucia winy i wstydu.
Rutyna dobrostanu, która naprawdę jest podobna do ciebie
Nie musisz rezygnować z jogi, medytacji ani żadnej innej popularnej praktyki. Jeśli lubisz te zajęcia, zachowaj dla nich miejsce. Nie zmieniaj ich jednak w obowiązek, przez który czujesz się niewystarczający/niewystarczająca.
Twoja rutyna może łączyć ruch, odpoczynek, twórczość i kontakt z innymi ludźmi. Może być też bardzo prosta. Być może potrzebujesz dwudziestominutowego spaceru, telefonu do bliskiej osoby, spokojnego przygotowania posiłku albo wyłączenia telefonu na jakiś czas.
Dobra rutyna dobrostanu nie jest tą najbardziej imponującą. Jest tą, którą możesz utrzymać, nie zdradzając samego/samej siebie.
Zanim wprowadzisz jakiś nawyk, zapytaj siebie, po co go chcesz. Czy szukasz odpoczynku, większej energii, możliwości wyrażenia siebie, odzyskania skupienia czy kontaktu z własnym ciałem? Jasne określenie celu pozwoli ci wybrać spójną praktykę.
Nie karz się, jeśli coś nie działa. Korygowanie drogi również jest częścią rozwoju. Czasem porzucenie rutyny, która przestała cię reprezentować, otwiera przestrzeń na doświadczenie o wiele bardziej znaczące.
Możesz czytać dalej tutaj: Czy walczysz, aby odnaleźć wewnętrzne szczęście? Przeczytaj to.
Szczęście może nie pojawić się w idealnej pozycji, nieskazitelnie czystym domu ani w kalendarzu pełnym zdrowych nawyków. Może kryć się w tej chwili, w której przestajesz wymagać od siebie cudzego życia i zaczynasz budować takie, które naprawdę czujesz jako własne. 🌿
