Spis treści
Obserwuj Patricię Alegsę na Pinterest!
Nieoczekiwane sequel
Cuando escuché que se venía una secuela de 'Joker', pensé: "¡Genial! ¡Más locura!" Pero al ver 'Joker: Folie à Deux' se me quedó la cara de un meme de decepción.
¿Cómo un filme que fue un fenómeno cultural puede convertirse en un espectáculo tan, digamos, kamikaze? Aquí no hay un héroe, ni una risa, y mucho menos un sentido. Joaquin Phoenix y Lady Gaga se lanzan al abismo, pero ¿realmente hay algo que los salve?
W 'Jokerze' Todd Phillips sprawił, że zanurzyliśmy się w torturowanym umyśle Arthura Flecka, klauna, który marzył o byciu komikiem w społeczeństwie, które go ignorowało.
W 'Jokerze' Todd Phillips sprawił, że zanurzyliśmy się w torturowanym umyśle Arthura Flecka, klauna, który marzył o byciu komikiem w społeczeństwie, które go ignorowało.
Film ten rezonował w napiętym kontekście społecznym. Rzeczywistość przeplatała się z fikcją w taki sposób, że wielu z nas myślało: "To może być odzwierciedlenie naszej własnej szaleństwa". Ale co się tutaj stało?
De entrada, koncepcja musicalu opartego na uniwersum 'Jokera' zostawiła mnie zdezorientowanego. Musical? Na serio! Co dalej? 'Joker: Musical'? Pomysł zobaczenia Phoenixa w numerze muzycznym jest jak wyobrażenie sobie latającej ryby. Premisa 'Folie à Deux' sugeruje połączenie między dwoma szaleństwami, ale to, co naprawdę czuję, to że postacie utknęły w jakimś rodzaju emocjonalnego limbo.
Numery muzyczne próbują zaoferować oddech od trudnej rzeczywistości życia w więzieniu, ale zamiast być ucieczką, stają się torturą. Czy ktoś inny czuł się tak? Czy to tylko ja? Chemia między Phoenixem a Gagą jest tak nieistniejąca, że wydaje się, że oboje są na różnych planetach.
Film wydaje się być nieudanym eksperymentem. Czy to krytyka Hollywood? Krzyk o wolność twórczą? A może, co gorsza, naprawdę myślano, że to zadziała? Elementy muzyczne, sądowe i miłosne nie pasują do układanki, która i tak jest już myląca. Wszystko, co błyszczało w pierwszej części, zdaje się tutaj zanikać w morzu pretensji.
Jeśli 'Joker' był podróżą w szaleństwo, 'Folie à Deux' wydaje się być bezcelowym spacerem. Atmosfera halucynacyjna, która wcześniej trzymała nas przy ekranie, zamienia się w nieskończoną ilość karykatur, które próbują, bezskutecznie, przyciągnąć naszą uwagę.
Musical, który wyzwala logikę
De entrada, koncepcja musicalu opartego na uniwersum 'Jokera' zostawiła mnie zdezorientowanego. Musical? Na serio! Co dalej? 'Joker: Musical'? Pomysł zobaczenia Phoenixa w numerze muzycznym jest jak wyobrażenie sobie latającej ryby. Premisa 'Folie à Deux' sugeruje połączenie między dwoma szaleństwami, ale to, co naprawdę czuję, to że postacie utknęły w jakimś rodzaju emocjonalnego limbo.
Numery muzyczne próbują zaoferować oddech od trudnej rzeczywistości życia w więzieniu, ale zamiast być ucieczką, stają się torturą. Czy ktoś inny czuł się tak? Czy to tylko ja? Chemia między Phoenixem a Gagą jest tak nieistniejąca, że wydaje się, że oboje są na różnych planetach.
Obliczona katastrofa
Film wydaje się być nieudanym eksperymentem. Czy to krytyka Hollywood? Krzyk o wolność twórczą? A może, co gorsza, naprawdę myślano, że to zadziała? Elementy muzyczne, sądowe i miłosne nie pasują do układanki, która i tak jest już myląca. Wszystko, co błyszczało w pierwszej części, zdaje się tutaj zanikać w morzu pretensji.
Jeśli 'Joker' był podróżą w szaleństwo, 'Folie à Deux' wydaje się być bezcelowym spacerem. Atmosfera halucynacyjna, która wcześniej trzymała nas przy ekranie, zamienia się w nieskończoną ilość karykatur, które próbują, bezskutecznie, przyciągnąć naszą uwagę.
Powtarzalność występów Phoenixa wydaje się być niekończącym się echem i, szczerze mówiąc, nuży. Ile razy jeszcze możemy zobaczyć mężczyznę krzyczącego swój ból?
Koniec tego filmu brzmi jak westchnienie wyczerpania. Nie ma odkupienia, ani sensu, tylko sakralny akt, który, na koniec dnia, wydaje się pusty. Jeśli kiedykolwiek istniała intencja stworzenia czegoś odważnego i prowokującego, zaginęła w chaosie narracji, która nie wie, dokąd zmierza.
Agonizujący finał
Koniec tego filmu brzmi jak westchnienie wyczerpania. Nie ma odkupienia, ani sensu, tylko sakralny akt, który, na koniec dnia, wydaje się pusty. Jeśli kiedykolwiek istniała intencja stworzenia czegoś odważnego i prowokującego, zaginęła w chaosie narracji, która nie wie, dokąd zmierza.
'Joker: Folie à Deux' to doświadczenie, które sprawia, że człowiek zadaje sobie pytanie: czy to naprawdę to, czego chcieliśmy? Odpowiedź brzmi głośne "nie". Może powinniśmy zostawić Arthura Flecka w jego świecie, gdzie jego szaleństwo i samotność rezonowały z nami wszystkimi.
Podsumowując, ta kontynuacja wydaje się bardziej nieudanym ćwiczeniem autokrytyki niż świętowaniem swojego poprzednika. Więc, czy lepiej zostawić pierwszą część i zapomnieć o tej? Ja mówię, że tak!
